Vandaag is weer een bijzondere brus aan het woord. Femke Kuiper (42) is brussencoach en begeleidt zowel brussen als hun ouders. Femke weet waar ze het over heeft, want zelf is ze opgegroeid met zorgintensief zusje. Na veel over zichzelf ontdekt te hebben, geeft ze nu lezingen en workshops voor en over brussen. Met een leven aan ervaring zit ze Femke vol advies en tips en deze deelt ze graag met je in de rubriek Vraag het Femke!. Maak kennis met Femke.

Vroeger was ik altijd het lieve, brave meisje. Ik deed het goed op school, had vriendinnen en zorgde goed voor mijn zusje. Wat mijn ouders niet wisten, was dat ik bijna elke avond huilend in bed lag, biddend dat mama naar boven zou komen. Dat ik elke ochtend als ik naar beneden liep, hoopte dat Brenda uit bed zou stappen en zou zeggen: ‘grapje!’. Ik wilde dat mijn ouders wisten dat ik me ook zorgen maakte over Brenda als het niet goed ging.

Mijn naam is Femke Kuiper. Ik ben opgegroeid met een zusje dat met een open ruggetje is geboren (spina bifida). In de buik is Brenda’s rug niet goed dichtgegroeid, waardoor er geen zenuwen zijn aangemaakt in haar benen. Daardoor is ze verlamd vanaf haar middel. Toen ze geboren werd, kreeg Brenda een waterhoofd waardoor ze het verstand heeft van een kindje van 2 jaar. Omdat ze in een rolstoel zit, heeft Brenda bijna 24 uur per dag verzorging nodig. Tot haar zestiende heeft ze bij ons thuis in Houten gewoond.


Femke en haar zus Brenda

Toen ik nog klein was, had ik niet door dat ik in een bijzonder gezin opgroeide. Het was gewoon zo. Mijn zusje had veel zorg nodig en ik hielp veel mee. Ik maakte eten voor haar (omdat ze slecht kan slikken, moest al het eten gepureerd worden), verschoonde haar en spoelde haar. Omdat Brenda vanaf haar middel geen zenuwen heeft, kan ze niet gewoon poepen en daarom moesten wij elke dag haar darmen spoelen met water. Ik vond het heel normaal. Daarnaast maakte ik me veel zorgen om haar, mijn ouders en mijn broertje.

Rode stoplichten maakten Brenda heel boos. Ik leidde haar dan altijd af, anders begon ze zichzelf te bijten

Ik weet nog goed dat Brenda niet tegen rode stoplichten kon. Dus als we in de auto zaten, was ik altijd alert op de stoplichten. Sprongen ze op rood, dan ging ik als een gek Brenda afleiden, want anders begon ze zichzelf te bijten en werd ze heel boos. Ook thuis was ik vaak alert. Als de telefoon ging, wilde ik die zo snel mogelijk opnemen, want ook van het geluid van de telefoon werd ze boos en ging ze met dingen gooien of zichzelf bijten.

Wie ben ik nou echt?

Doordat ik steeds zo bezig was met en gefocust op anderen, raakte ik mezelf steeds meer kwijt. Dit ontdekte ik toen ik op mijn 28e een burn-out kreeg. Toen pas realiseerde ik me dat ik in een bijzonder gezin was opgegroeid. Ik weet nog goed dat ik bij een psycholoog zat en dat ik zei: ‘Over thuis hoeven we het niet te hebben, want daar is alles heel normaal.’ Het eerste waar we over gingen praten was uiteraard mijn thuissituatie.

Samen kwamen we erachter dat ik niet wist wat ik wilde en wie ik nou eigenlijk was. Ik ontdekte dat ik mijn eigen wensen en verlangens diep had weggestopt en dat ik daar geen contact meer mee had. Ik had geen idee wat ik moest doen.

Ik werkte als jurist en later als manager, maar was dit wel wat ik wilde? Wie was ik eigenlijk? Het is een hele ontdekkingsreis geweest – en nog steeds – om erachter te komen waar ik blij van word, wie ik ben en waar ik van hou. Nog steeds is mijn neiging om teveel met de ander bezig te zijn, waardoor ik mezelf vergeet. Dit blijft een aandachtspunt en dat zal het waarschijnlijk ook altijd blijven. Ik verlies mezelf snel in de ander en vergeet dan mijn eigen behoeften. Ik geloof dat als je goed voor jezelf kan zorgen, je pas écht goed voor anderen kunt zorgen.

En dat brengt mij hier..

Daarom geef ik nu ook lezingen aan ouders van brussen. Ik wil ze bewust maken van de impact van het opgroeien met een zorgintensieve broer of zus. En ouders kunnen veel bereiken. Ze kunnen hun kinderen helpen om zichzelf niet kwijt te raken. Ook coach ik brussen om dichterbij hun gevoel te komen. Dichter bij wie ze zijn en wat zij willen. Want als je je helemaal prettig voelt over jezelf, dan pas kan je er zijn voor anderen om hen te helpen.

Ik was erg blij toen Het Glazen Kind mij vroeg om jullie vragen te beantwoorden. Elke week ben ik hier op Het Glazen Kind aan het woord en beantwoord ik één of twee vragen. Dus heb je een vraag, wat dan ook, stel ze en ik geef je zo goed mogelijk een antwoord! Wil je alleen wat delen? Dat kan natuurlijk ook. Voel je vrij! Volg Het Glazen Kind op Instagram, Facebook of LinkedIn.