Op Het Glazen Kind volgen we vier brussen en we stellen ze graag aan je voor. Vandaag is het de beurt aan Dylan Mangal. Dylan is 13 jaar en heeft een zus met een verstandelijke en fysieke beperking. Layla (16) heeft de gedachtegang van een tweejarige en zit in een rolstoel. Dylan woont samen met haar, zijn zus Suus (19) en zijn ouders Diana (45) en Mike (49) in Wilnis. Maak kennis met Dylan en ontdek hoe hij zijn thuissituatie ervaart.

“Ik weet niet beter dat alles is zoals het is. Ik heb twee ouders en ik heb twee zussen, waarvan er één met een beperking. Mijn vader werkt vijf dagen in de week en mijn moeder twee dagen. Ze zorgen samen voor Layla en soms helpen Suus en ik ook mee. We hebben ook een paar keer per week iemand thuis die met de zorg van Layla helpt. Zo kunnen m’n ouders af en toe ook even tijd voor zichzelf nemen.

Natuurlijk kwam ik op een bepaald punt in m’n leven erachter dat het bij ons thuis anders was. Daar kwam ik achter toen ik ongeveer 5 jaar was en op school zat. Daar hadden de kinderen geen zus in een rolstoel en ik zag dat hun ouders veel lol met hen hadden. Ik had wél een zus in een rolstoel en ik merkte dat mijn ouders veel anders met mij omgingen. Ik weet nog dat mijn moeder me ophaalde van school en ik heel boos werd.

Ik schreeuwde dat ik het niet eerlijk vond en dat ik hun – mijn ouders – ook weleens voor mezelf wilde. Ik zei gemene dingen over Layla en natuurlijk vond mijn moeder dat heel erg. Maar zo voelde ik me en ik wilde net zo belangrijk zijn als Layla. Ik was toch ook hun kind? Mijn moeder werd heel boos en zei dat ik niet zo aan mezelf moest denken.

“Ik werd jaloers op mijn zus en dat ben ik nog steeds”


Vanaf dat moment begon ik mijn ouders en Layla in de weg te zitten. Ik wilde laten merken dat ik er ook nog was en vroeg aandacht door vervelend te doen. Soms pestte ik Layla door haar te porren waardoor ze begon te gillen en ik straf kreeg. M’n ouders spraken me dan daarop aan en soms begrepen ze me en ging het weer een tijdje goed. Toch bleef mijn jaloezie op mijn zus altijd en nog steeds. Ik heb er moeite mee, maar ik laat mijn ouders wel weten wat ik vind en denk. Mijn zus Suus is juist heel stil en helpt mijn ouders veel met Layla. Ze neemt Layla ook vaak mee op stap en heeft haar weleens meegenomen naar een hockeyfeest. Bij de vereniging waar ík ook zit! Ik schaamde me dood.

Ik neem het liefst ook geen vrienden mee naar huis, ik ben liever bij hun thuis. Dan hoef ik even niet om alles en aan iedereen te denken en ben ik gewoon Dylan, niet de broer van Layla.

Ben je benieuwd naar meer over mij? Hou dan de website en onze social mediapagina’s in de gaten en ontdek hoe ik ben als brus.”

De persoon Dylan Mangal is fictief, maar zijn karakter is gebaseerd op echte ervaringen. Dit geldt ook voor andere personen genoemd in zijn verhaal.